Bukuria e brendshme është një term që ju e keni dëgjuar ndoshta në një milion raste të ndryshme, duke pyetur fshehurazi se çfarë kuptojnë njerëzit me të.

Ju e dini se si ata thonë se bukuria e vërtetë qëndron në sytë e shikuesit, kështu që është e natyrshme të jesh kurioz për bukurinë e brendshme kundrejt bukurisë së jashtme dhe rëndësinë aktuale (ose mungesën e saj) të pamjes fizike.

Skeptikët mund të thonë se është e lehtë për njerëzit e bukur të thonë se është bukuria e brendshme që ka rëndësi, sepse ata kanë paraqitjet e tyre të jashtme, dhe kështu e kanë më të lehtë që të thonë gjithçka që dëshirojnë; ajo që vjen prej tyre nuk ka shumë kredite.

Bukuria e vërtetë ka qenë një objekt diskutimesh për shumë dekada. Si e gjykon njeriu veten dhe a është bukuria e vërtetë vetëm lëkura, pavarësisht nga ajo që shumë të tjerë mund ta thonë?

Cila është vërtet qasja e grave ndaj bukurisë së brendshme dhe a është operacioni plastik i dëmshëm për vetëvlerësimin e një gruaje me bukuri mesatare?

A është lënë pas dore vetja e brendshme aq shumë sa që ne si qenie njerëzore lavdërojmë bukurinë e jashtme sikur të jetë një arritje?

Imazhi i trupit dhe bukuria fizike dalin në faqet qendrore të të gjitha revistave dhe shfaqjeve televizive, dhe gjithmonë lavdërohen si faktori kryesor në tërheqjen e seksit të kundërt.

Por a janë vërtet gjërat e bukura boria e një shpirti të bukur?

A është “epshi në shikim të parë” ai që po shkatërron vetë thelbin e asaj që duhet admiruar (bukurinë e brendshme)?

Pasja e një trupi epshndjellës natyrisht do të duhej të admirohej (thjesht mendoni për Marilyn Monroe dhe figurën e saj kaçurrele që sfidonte standardet e bukurisë dhe tërhiqte miliona njerëz në mbarë globin), por për fat të keq, kjo anije moti ka lundruar.

Tani, ai tip trupi konsiderohet i papërkryer dhe i padenjë për vëmendje të madhe.

Mjerisht, sot fjala “bukuri” nuk e përfshin atë që duhet të jetë: një zemër e madhe, personalitet vetëmohues dhe shpirt i sjellshëm.

Fjala “bukuri” nuk ju bën më të mendoni për një person bujar, të përulur, por përkundrazi një supermodele apo aktore bombastike me një lloj të caktuar trupi dhe fytyre që burrat e dëshirojnë.

Si humbën të gjitha? Kur dolën nga moda idealet e virtytshme dhe kur e filloi bukuria e jashtme revolucionin, duke shtypur vetëvlerësimin e të rinjve përmes imazhit të paarritshëm?

Shqyrtimi i bukurisë së brendshme

Në epokën e shfaqjeve të ndryshme televizive që inkurajojnë operacionin plastik dhe “përmirësimet” e panevojshme të pamjes fizike të një personi, është e vështirë (nëse jo gati e pamundur) të qëndrosh i sigurt në lëkurën tënde, ashtu si je në të vërtetë.

Duke gjykuar nga mënyra se si media dhe personat e famshëm theksojnë bukurinë e jashtme mbi bukurinë e brendshme, nuk është çudi që shumë nga të rinjtë e sotëm po luftojnë me depresionin, ankthin dhe mendimet negative.

Kudo rreth tyre, idealet toksike janë suvatuar në të gjithë lajmet, tabelat me supermodele të holla dhe të paarritshme të spërkatura pothuajse në çdo cep me lëkurën e tyre të rregulluar e të glorifikuar dhe me një bel pothuajse të pamundur, duke i bërë të gjitha ato qenie njerëzore “të rregullta” të ndjehen si të padenjë, të lodhur, dhe të padëshiruar.

Por është koha për t’i dhënë fund presionit kaq të madh drejt njerëzve (sidomos vajzave të reja) për të parë një mënyrë të caktuar, kur ky është mesazhi i gabuar për të dërguar.

Bukuria nuk është cilësia e lëkurës. Lëkura e butë e një personi, hunda e përsosur dhe fytyra pa asnjë shenjë nuk janë ato që i bëjnë ata më të mirë se të tjerët.

Mirësia dhe empatia e tyre janë ato që i bëjnë ata të qëndrojnë larg nga pjesa tjetër. Aftësia e tyre për t’i rezistuar kërkesës për tu krahasuar dhe në të njejtën kohë të qëndrojnë të përulur por të sigurt në atë që mund të sjellin në tryezë.

Bukuria e vërtetë është në mënyrën sesi njeriu trajton pengesat e jetës dhe në zemrën e mirë të një personi, pavarësisht se është lënduar përtej masës së nevojshme.

Është në mënyrën se si njeriu në mënyrë të vetëmohueshme jep dashuri dhe ndan dhe promovon mirësi, duke e ditur shumë mirë se nuk ka për të fituar asgjë.

Njerëzit e bukur janë më shumë se të aftë ta posedojnë bukurinë e brendshme, edhe pse jo të gjithë mund ta pretendojnë atë me krenari dhe vërtetësi.

Kur keni pamjen e jashtme që punon në favorin tuaj, vetëbesimi juaj merr një goditje të fortë, pasi ju prireni të vlerësoni vlerën tuaj nga mënyra se si shikoheni nga jashtë.

Në këtë mënyrë, vetëvlerësimi juaj vuan dhe rritet kotësia, gjë që bën një kombinim të rrezikshëm për idealet e juaj, ku mbizotëron bukuria e jashtme dhe pamja fizike.

Dhe për këtë askush nuk duhet fajësuar, përveç mediat në ditët e sotme, të cilët vazhdimisht promovojnë kotësi dhe vlera materialiste, në krahasim me bukurinë e vërtetë (mirësinë, vetëmohimin, gatishmërinë për të sakrifikuar lumturinë e vetvetes për hir të dikujt tjetër).

Si grua në këtë epokë të re moderne të idealeve të perënduara, unë shpesh ngec mes grave të formave dhe madhësive të ndryshme dhe paraqitjeve të jashtme që ndryshojnë nga ato me një lloj të dukshëm të bukurisë së jashtme, tek ato me një bukuri të brendshme që thjesht rrezaton në shikimin e parë të tyre.

Dhe a e dini se çfarë kam kuptuar?

Njerëzit që i përkushtohen kaq shumë dukjes janë shumë më të pakënaqur nga brenda (por ata kurrë nuk e shfaqin këtë) ndërsa ata që jo domosdoshmërisht i ngjajnë një supermodele të pistës janë shumë më të qetë dhe në paqe me veten e tyre.

Dhe kjo është arsyeja se përse unë mendoj kështu: Duke u rritur me tipare fizike mahnitëse dhe një pamje fizike që sjell qartë disa avantazhe (të trishtueshme por të vërteta), mësoheni me një lloj të caktuar trajtimi.

Njerëzit nuk ju shohin si një person, por më tepër si një gjë të mrekullueshme, të shndritshme për t’i kënaqur sytë e tyre dhe kënaqin fantazitë e tyre adoleshente përderisa janë në praninë tuaj.

Ata nuk përpiqen të gërmojnë më thellë dhe të shohin se çfarë qëndron nën pjesën e jashtme të mrekullueshme. Ata nuk e shohin bukurinë tuaj të brendshme sepse janë shumë të mahnitur nga ato që janë në pjesën e jashtme.

Dhe për një kohë, kjo është lajkatuese – e këndshme madje. Por, me kalimin e kohës edhe ju filloni të shihni se bukuria nuk është gjithçka, filloni të lodheni duke u gjykuar vetëm nga pamja juaj.

Ajo që e mbani në shpirtin tuaj është lënë pas dore, ajo që duhet të ofroni intelektualisht shkon drejt harresës dhe sjelljet tuaja të veçanta janë fshirë, sepse kush kujdeset për të gjitha këto pasi që pamja e jashtme ju bënë shumë mrekullueshme, për të qenë një qenie njerëzore e mirë?

Mjerisht, kjo është bota ku po jetojmë. Njerëzit e bukur mbajnë peshë që nuk duket me sy të lirë.

Pamja fizike ju sjell marramendje materiale e cila mund të jetë lajkatuese për ca kohë, por në fund, ju vëreni një kumbim emocional, i cili ju ha juve.

Dhe nëse rastësisht, ju jeni një nga ata njerëz që kërkoni një qëllim më të lartë dhe doni të përjetoni një jetë më të përmbushur që bazohet në vlerat aktuale, unë mund t’ju ndihmoj ta fitoni atë./filozofia.al

Autore: Tara Brown
Nw shqip nga Filozofia.al

PËRGJIGJU

Ju lutemi shkruani komentin tuaj!
Ju lutem shkruani emrin tuaj këtu