SHARE

Ajo e kishte një dëshirë dërrmuese për tu shprehur me të ashtu si femrat më banale; mos më lë të shkoj, më mbaj shtrënguar, më bëjë lodrën tënde, skllaven tënde. Bëhu i fortë! Por ato ishin fjalët të cilat ajo nuk mund t’i thoshte. Të vetmen gjë të cilën ajo e tha, kur ai e liroi nga përqafimi i tij, ishte: “Ti nuk e di sa e lumtur jam që jam me ty”. Kjo ishte më e shumta, që natyra e saj e rezervuar e lejoi atë ta thoshte.

Milan Kundera, “The Unbearable Lightness of Being”