SHARE

Jeta është vetmi, pavarësisht të gjitha opiateve, pavarësisht hareve të shurdhëra të festave pa asnjë qëllim, pavarësisht fytyrave fallco të qeshura, të cilat të gjithë ne i mbajmë. Dhe kur më në fund ju e gjeni dikë për të cilin ju e ndjeni se mund të i’a hapni shpirtin, ju ndaloni e shtangur tek fjalët që i shqiptoni – ato janë aq të ndryshkura, të shëmtuara, pakuptim dhe të pafuqishme nga mbajtja për kohë të gjatë në errësirën e vogël dhe të ngushtë brenda vetes tënde. Po, ekzistojnw kënaqësia, përmbushja dhe shoqërimi – por vetmia e shpirtit në atë vet-ndërgjegjen është e tmerrshme dhe mbizotëruese.

Sylvia Plath, “The Unabridged Journals of Sylvia Plath”