SHARE

“Dashuria, mendonte ajo, duhet të vjen papritur, me bubullima dhe vetëtima të mëdha – një stuhi qiellore që bie mbi jetën, e revolucionarizon atë dhe që e e ngërthen të gjithë zemrën brenda një humnere.”

“Çdo gjë, madje edhe vetja e saj, tani ishin bërë të padurueshme për të. Ajo dëshironte që ashtu si një shpend, të kishte krah që të mund të fluturonte diku, larg drejt vendeve të pastërtisë dhe atje të rritet edhe njëherë.”

“Por, në jetën e saj, asgjë nuk do të ndodhte. Ky ishte vullneti i Zotit! E ardhmja ishte një korridor i errët në fundit e largët të të cilit, dera ishte e mbyllur.”

– Gustave Flaubert, Madame Bovary”