SHARE

“Vetëm vuajtja të bënë të urtë. Çdo gjë e mençur rrjedh dhe vjen nga vuajtjet; vuajtja pyet gjithmonë për shkakun në një kohë kur kënaqësia është e prirur të mbyllet në vetvete e të mos shoh rreth e rrotull.

Dhimbja e sqaron dhe e përcakton njeriun. Vuajtja që vazhdimisht gërryen dhe rrëmon truallin e shpirtit dhe sëmundjen e këtij plugimi të brendshëm, e shkrifton shpirtin për një prodhim të ri shpirtëror.

Vetëm dhimbja e madhe e qon shpirtin tek liria e fundit. Vetëm ajo na lejon neve të arrijmë të kuptojmë thellësitë e fundit të qenies tonë, dhe ai që për të cilën ajo ka qenë pothuajse vdekjeprurëse, mund të thotë për veten e tij me krenari: ‘Unë di për jetën më shumë sepse kam qenë shpesh në kufijtë e vdekjes.”

Stefan Zweig, “Niçe”