SHARE

“Ishte krejtësisht dashuri vetëmohuese: Teresa nuk dëshironte asgjë prej Kareninit; Ajo nuk i kërkonte atij madje as të i’a kthente dashurinë, e as nuk i’a bënte vetes pyetjet e zakonshme të cilat i mundojnë qiftet: A më dashuron ai mua? A e dashuron dikë tjetër më shumë se mua? A më dashuron ai më shumë se sa që e dashuroj unë?

Ndoshta të gjitha pyetjet që i bëjmë prej dashurisë, për ta matur, për ta testuar, për ta hetuar dhe për ta ruajtur atë, e kanë efektin shtesë në shkurtimin e saj.

Ndoshta arsyeja se pse jemi të paaftë për të dashuruar është sepse ne jemi të etur për të na dashuruar – ne kërkojm diçka (dashuri) nga partneri, në vend se ta japim veten tonë tek ai pa kërkesa, duke mos kërkuar asgjë përveç prezencës së tij.”

Milan Kundera, “The Unbearable Lightness of Being”