SHARE

“A mendon se jam një automat? – një makinë pa ndjenja? Dhe që mund të duroj që kafshata ime e bukës të më rrëmbehet nga goja? A mendon se vetëm pse jam e varfër, e panjohur, e thjeshtë dhe e vogël, jam edhe e pazemër dhe e pashpishpirt? Ti mendon gabim! Unë kam shpirt po aq sa edhe ti – e po aq edhe zemër!

Dhe nëse Zoti do më kishte dhuruar ca bukuri dhe më shumë pasuri, unë do të duhej ta kisha bërë po kaq të vështirë për të më lënë mua, njësoj sikur që tani është e vështirë për mua të ju lë juve!

Nuk po ju flas nga forca e zakonit, nga konservatorizmi, e madje as nga një trup i vdekur: është shpirti im që i adresohet shpirtit tënd; njësoj sikur të kishim kaluar që të dy nëpër varr dhe tani po qëndrojm para këmbëve të Zotit, të barabartë ashtu siç edhe jemi.”

Charlotte Brontë, “Jane Eyre”