SHARE

Koha shkon, por edhe vjen,

Gjithçka rri e re, e vjetër;

Ç’është mirë a keq, e gjen,

Vraje mendjen veç, patjetër;

Mos ki shpresë e mos u ndruaj,

Ç’është valë, do shkojë si valë;

Në çdo ngasje, si i huaj,

Rri i ftohtë dhe pafjalë.

Gjëra plot para na dalin,

E në vesh na vijnë të tjera,

Por vëmendjen dot s’e ndalin,

S’kemi nge, ndaj i merr era.

Pangurrim qëndro mënjanë,

Tek vetveten e rigjen,

Kur me zhurma anembanë

Koha shkon, por edhe vjen.

As akrepi i saj nuk pjerret –

Kjo peshore e mendimit –

Drejt momentit që ze bjerret –

Fli e maskës së galdimit,

Që nga vdekja e saj merr lindje

Edhe zgjat një çast, jo tjetër,

Për atë që e njeh me bindje

Gjithçka rri e re, e vjetër.

Spektator si në teatër

Në kët’ botë përherë ji:

Luan njëri dhe për katër

Çirrja maskën gjithsesi;

Dhe në nxjerrtë lot fytyre

Rri në qoshe, veten ndjen,

Të kuptosh nga arti i tyre

Ç’është mirë a keq, e gjen.

Çka do vijë e çfarë ka shkuar

Janë dy pamje, veç një fletë,

Fillin ka për ta shikuar

Bash në fund kush nxë në jetë;

Gjithë ç’qenë e do të vinë

I shikojm’ me sytë e vjetër

Që t’u njohësh kotësinë

Vraje mendjen veç, patjetër.

Mbetkan pó të njëjtat mjete

Që trysnojnë çdo gjallesë

Kanë rrjedhur mijra vjete,

Bota njeh gaz e dënesë;

Tjetër maskë, e njëjta pjesë,

Tjetër gojë, të njëjtët truaj,

I zhgënjyer, prerë në besë

Mos shpreso e mos u druaj.

Mos shpreso kur ligësitë

Për ngadhnjim lidhen jo rrallë

Ta kalojnë ndyrësitë

Dhe në qofsh me yll në ballë;

Mos u tremb kur përsëri

Ndërlëvdohen me aq fjalë

Me ta kurrë shok mos ji

Ç’është valë, do shkojë si valë.

Me një këngë prej sirene

Bash kjo botë i ngre kurth dritës

Që të ndrrojë aktorët skene

Me karrem të josh drejt pritës;

Atypari qëndro strukur

Veshin fare mos e luaj

Që nga shtegu ku je futur

Në çdo ngasje, si i huaj.

Në qëllofshin, bëj mënjanë,

Në të nëmshin, mos bëj zë;

Se dhe fjalët vlerë s’kanë

U di kutin, çfar’ pret më?

Le të thotë gjithkush ç’të dojë,

Kush të mundë, le të dalë

Që mos lidhesh as me gojë

Rri i ftohtë dhe pafjalë.

Rri i ftohtë dhe pafjalë

Në çdo ngasje, si i huaj,

Ç’është valë, kalon si valë,

Mos shpreso dhe mos u druaj,

Vraje mendjen veç, patjetër,

Ç’është mirë a keq, e gjen;

Gjithçka rri e re, e vjetër;

Koha shkon, por edhe vjen.