SHARE

U bë një muaj që koha ka marrë kuptimin e pritjes dhe frikës. Nëna është bërë një me shtratin . Ditëve të fundit smundja e ka mundur jetën e saj, si ferrat livadhin e bukur. Mjeku që vinte për visit në shtëpi, shpresonte shumë pak në jetën e saj, qysh në fillim.

-Mos e lini vetëm! – na tha, kur po dilte. – Janë ditët e fundit të jetës së saj, s’mund të bëhet asgjë më shumë – pëshpëriti ai me një zë të ftohtë dhe cuditërisht bindës. Besomëni ! – tha duke na shikuar, sikur po kërkonte ndonjë miratim për gjendjen e saj. Ai mendonte se dyshonim në aftësitë e tij, tek e shikonim ashtu, uritshëm për ndonjë fjalë shprese.
-Po, po të besojmë – ia ktheu vëllau, sikur të kishte qënë ndonjë somnambul I shkëputur nga realiteti. E kishim ditur, por megjithatë kur dikush ta thotë që s’ka mbetur shumë jetë për një person që e thirrë nënë, të vjen rëndë, sikur bota të bie mbi krye.

Me këmbët që më dridheshin iu afrova nënës. I kappa dorën dhe e shikova në sy. Nuk kishte mbetur gati asgjë nga tërë ajo forcë e gjallëri që isha mësuar t’ia marrë për të jetuar nëpër jetën time të re. Vetëm sytë mundoheshin të shprehnin akoma forcë dhe jetë. “E bëjë për fëmijët e mi” më thoshte shpesh ajo, kur e lodhur, e pyesja se ku e merrte gjithë atë forcë. Ajo dorë, që dikur më hiqte gjithë lodhjen e mërzinë, sa herë që më lëmonte flokët, tani ishte e dobët e lëkura i ishte ngjitur për eshtra , për të mos iu shkoqur më. Ishte lodhur shumë, sa shpesh dukej sikur trupi I kishte vdekur, vetëm zemra me dashurinë e saj I luftonte ende, I fluturonte nëpër fytyrat tona, si nëpër piktura ekspozite.

-Unë po vdes – ishte zëri I shikimit të saj.

-Jo nënë, askush nuk e di se kur vdes- unë I thash me zë, dhe ajo ngjyrosi shikimin me dhembje,  e kuptoi se unë dëgjoja jo zërin, po shpirtin e saj të hargjuar.

-Je e re ende. Ti se ke parë vdekjen. Unë po. Tani po e ndjejë. Jam e lumtur që po ju lë pas – këtë e tha me zë, me atë zërin që më thërriste të ngrihesha nga gjumi, kur ikte ora e unë vonohesha në mësim.

-Po të kasha mundur do të jepja ca vite jetë, nënë – I thash mes lotëve.

-Sa e padrejtë që je, më tha ajo. Do të merrje ndonjë vit nga jeta e djalit tënd?

-Jo asnjë cast- një drithërimë më përshkoi tërë trupin, sikur të më kishte rrahur murrlani.

-Ti je fëmijë për mua, fëmija im, copë e shpirtit tim. Dhembja e kish vërshuar dhe gjithë fjalët ia kishte fundosur, menxi nxirrte tinguj të shkapërderdhur. Merrte frymë me vështirësi dhe gjëmonte. U munduam ta ngrehim pak nga shtrati, sikur ta largonim nga shtrati I vdekjes, nuk deshi.  E lëshuam ngadalë dhe ajo mbylli sytë, mbase për t’i hapur në botën tjetër.

-Le të pushoj pak- tha vëllai. Dhembja ia shkatërroi gjithë forcën. S’kisha besuar kurrë që ajo nuk do ta mund sëmundjen, ajo pati mundur tërë rrufetë e jetës. Ishte aq e fortë, më e fortë se gjithë lotët tanë.

Dikur kur heshtja u shtri pafundësisht, ajo bëri edhe nje përpjekje, i bloi ca tinguj pa arritur të bëjë fjalë. Iu afruam si zogj të lagur nga ndonjë rrebesh, symbyllur buzët e saj e thoshin një emër, sikur thërrisnin dikëë. Ia shtrëngova dorën që nuk mu duk e saj, sepse  nuk e ndjeu dorën time. Heshtjen e shprishte vaji I vëllaut, si shprishet një re nga furtuna dhe lëshon shi, pa nda.

-Jemi këtu nënë, të gjithë jemi me ty – I thoshim, derisa shikimi I saj dukej. Më shikoi njëherë, por shikimi I saj kishte humbur diku në largësi. Shikoi njëherë nga dera, pastaj diku lart nëpër dhomë, ajo donte të fiksonte cdo gjë, sikur do t’I merrte me vete gjithë pamjet.

Ngadalë, dora e saj rrëshqiti nga dora ime dhe u lëshua poshtë shtratit. Ajo kishte vdekur. Pa zhurmë, pa zë. Nuk mund të besoja ende se si merr fund një jetë ashtu. Dora që pak caste më parë ishte e ngrohtë, kishte filluar t’I ftohej. E ftohtë si vdekja, kasha dëgjuar të thoshin shpesh. Ajo ftohtësi që më kishte hyrë thellë deri në zemren time, saqë e gjithë dhoma u shndërrua në një mal me akull e me njerëz të ngrirë.

E jashtë, dielli buzëqeshte. “Nuk dua të vdes në pranverë” – thoshte nëna shpesh. Le të vdes në dimër apo në vjeshtë, atëherë kur jeta është më pak e bukur. Nëse shpëtoj gjallë këtij dimri, do t’I them vdekjes prit pak deri në vjeshtë. Eshtë mëkat të vdesësh në pranverë – qeshte shpesh ajo. Por vdekja nuk pret, qoftë as për të parë dikë fort të dashur e të shtrenjtë. Mund të dëshirosh shumë që të vijë kur dhembja bëhet e padurueshme, por kur I thua që të pres pak, ajo nuk të fal as edhe një cast. E dy shpirtëra të dashur vrapuan mjaft drejt njëri-tjetrit. U vonuan për fare pak minuta.

Gjithcka e shihja para vetes më dukej ëndërr… Njerëzit hynin e dilnin, të tjerë qanin. Vetëm vaji I motrës, që erdhi pak më vonë, më zgjoi… e pash, asgjë s’kishte rë bëjë me ëndërrën.

-Vuajti shumë ? – pyeti motra mes lotëve..

-Ajo vdiq pa zhurmë, ashtu si jetoi. Vdiq me sytë nga dera – iu përgjigj vëllau.

Lot më smë dilnin nga sytë, vetëm I shikoja të tjerët që qanin, motrën time. Një varg I gjatë njerëzish e përcillnin deri në shtëpinë e fundit. “Eshtë rrugë që s’ndalet” më jehuan në vesh fjalët e saj që zakonisht I thoshte, kur kthehej nga ndonjë varrim.

Mbi fytyrë më ranë disa pika ujë, lot nuk ishin. Nuk doja të qaja më, ajo kurrë nuk I deshi lotët. Shikova lart, qielli që pak më parë ishte I pastër, ishte zbukurar me disa re të mëdha e të errëta. Pikat u shpeshtuan dhe një shi I imët lëshohej mbi ne ngadalë.

Një gëzim I cuditëshëm më hyri në shpirt. Sa mirë që po bie shi. Le t’I ngjaj vjeshtës kjo ditë.

Idajete Imeri