SHARE

Në një tren hip një njeri që kthehet nga një varrim…

-Përshëndetje, mund të ulem? – pyet njeriu njërin që duket i mërzitur pranë xhamit gjersa peisazhet kalojnë si blic të aparatit.

-Patjetër, – i përgjigjet njeriu.

-Edhe ti i mërzitur hëh? – i flet njeriu pas një kohe të mërziturit.

-Më shumë se ç’e imagjinon, – i përgjigjet pas një kohe i mërzituri.

-U ktheva nga varri i djalit tim, sa ishte ndryshkur mermeri që mban zemrën time, – ofshon njeriu. – Po ti, kthehesh apo shkon gjëkundi?

-Unë kthehem dhe shkoj gjithmonë, destinacioni im është i pafundmë, për shembull, kthehem nga një varrim të një gruas që vizitova. Kishte humbur burrin, unë duhej të isha aty, kurrë nuk e dua punën time, por jam i detyruar. Qava bashkë me të, me djalin e saj jetim, i ndieva duart e saj, thonjët e saj tek gati shqyen këmishën kur e gjeti burrin e saj të vdekur para pragut të derës, iu bashkangjitave britmave të saj, aq shumë u dëgjuan, flokët në qafën e fqinjëve u ngritën përpjetë, përshkuan gjithë trupin e tyre, ia bllokuan mendimet, fytin, sytë, ia morën ndjenjën e jetës dhe futën ndjenjën e ftohtë të vdekjes, dhe unë ashtu bëra, u futa në ftohshëm dhe mjerisht në palcën e gruas, dhe u shndërrova në lotët e djalit që pa babain e tij shtrirë përtokë, qava si fëmijë, desh mbeta pa frymë nga e qara, dhe pas një kohe, kur u shpenzova i gjithi, u zëvendësova, tani nisem për tjetër destinacion.

-Dhe ku shkon tani? – pyet me habi njeriu.

-Tani? Tani jam në rrugë për në sportelin e komunës. Te plaku Mehmet, do të mbërrij në kohën e duhur kur ai do merr një telefonatë nga e gruaja me ulërima e dënesje, se e bija e tij u hodh nga kati i njëzetë i ndërtesës së re që po ndërtohet dy lagje nga shtëpia e tyre. Plaku Mehmet ka punuar në atë sportel për tridhjetë vite, pesëmbëdhjetë vite kaluan në martesën e tij kur më në fund i lindi një vajzë, ishte aq i lumtur. Tani unë do e shoh se si ai do heq rrënjët e flokëve me duart e tij, do përplas me të dokumentet e letrat e njerëzve që presin me orë, do bërtas ‘bija ime, do e kujtoj me të se si qeshi kur e mori herën e parë ai në krah, se si loti për herë të parë në jetën e tij kishte tjetër kuptim, se si ishte ngrohtësia e dorës së saj së vogël që mbante gishtin e tij tregues aq fort në grusht jete, dhe do hyj në gjakun e tij, do skuqem i tëri në faqet e tij, gjoksin, do shkapërderdhem në infarktin që ai do pësoj, dhe do dal nga aty për t’u nisur në destinacionin tjetër.

-Mos je prift? Apo je hoxhë? Pse qan ti me ta, pse je aty, ç’ke punë ti? – zbrapset njeriu me një shikim tronditës.

-Unë jam kudo njeri, jam aty kur një vajze i thehet zemra për herë të parë, kur një djalosh i vogël humbet topin dhe qan, kur gjërat nuk shkojnë mirë për studentin, kur planet në jetë dështojnë, kur koha vranësohet dhe miliona njerëz qëndrojnë pranë dritares, kur shpirtrat presin jashtë sallës së operacionit në të dashurit e tyre do jetojnë, kur i humbasin, kur një i ri nuk bashkohet me dashurinë e jetës së tij, kur pendimi kaplon pleqtë e vjetër për gjërat që nuk i bënë, unë isha aty me ty edhe kur djali yt vdiq.

-Si? Si guxon? Ç’po flet ti? – ngritet njeriu dhe e kap për këmishe pasagjerin e panjohur.

-Më kujtohet, ishte dhjetë vite më parë, ti po vije nga puna, gruan tënde kishte zënë gjumi, më kujtohet, unë vrapova me ty, shpirti na u dridh bashkë, u hodhëm të dy në atë pishinë, nxorëm djalin tënd, u munduam, u munduam ta kthenim, më kujtohet, çdo frymëmarrje që ia dhe nga fryma jote, se si u lute që fryma të të mirret, të ja japësh djalit tënd, ti të vdesësh, vetëm ai të jetojë, më kujtohen, dy duart e tua duke shtypur gjoksin e tij, me çdo shtypje shpirti yt venitej, copëtohej, dhe shtrive kokën te zemra e djalit tënd, kthehu babi, kthehu, dënesa bashkë me ty me orë, vite, derisa ti nuk kishe më nevojë për mua, fillove të shëroheshe, gëzohem që ke mësuar të vazhdosh, t’i kthehesh jetës…

-Kuuush… kuuu… kushhh je ti? – bie në gjunjë njeriu dhe lotët i rrjedhin si atë ditë.

-Unë jam ai që askush nuk e do, por unë jam gjithmonë aty për ju kur nevojitem, heshturazi kryej punën time dhe vazhdoj në detyrën time tjetër. Unë, njeri, jam mërzia, një tren që s’ndalet kurrë, dhe tani kam një vend tjetër për të qenë.

Njeriu shikon mërzinë tek zbret në stacion, hyn brenda një kalimtari, ai do merr një telefonatë, dhe mërzia është aty ta kryej detyrën e vetë.

Sovran Hoti.