SHARE

Ky hidrocentral është i njohuri im i vjetër. Kam jetuar shumë kohë këtu, që nga fillimi i punimeve. Vija ditën ose natën, në çdo kohë, pasi po shkruaja një roman. Romanin e mbarova, e daktilografova dhe e nisa për botim. Tani në hidrocentral vij më rrallë. Bile, më kaluan disa muaj pa ardhur fare.

Ato ditë më duhej të shkruaja një reportazh për shoferët; kështuqë u nisa edhe një herë. Duhej të shkruaja kryesisht për Sami Prezën. Ju nuk e njihni Samiun; askush nuk ka shkruar për të. Edhe unë kur desha të shkruaj diçka për të dështova. Është e çuditëshme që të dështojë njeriu në një reportazh.

Ishte shumë herët dhe urban nuk kishte. Hipa në një kamion. Makina qe bosh, prandaj troshitej shumë. Shoferi i binte shpesh borisë; mbase ky ishte një zakon i tij. Qe një burrë i heshtur, afër 40 vjeç, me supe të gjëra dhe me një shikim gati fëminor, që nuk i shkonte fare, ashtu siç nuk mund t’i shkojnë dritat e trëndafilta një prozhektori të madh.

– Në hidrocentral vete? – më pyeti ai.

– Po – i thashë.

– Tani vijnë shumë njerëz në hidrocentral, – tha. – Këto ditë erdhën ca fëmijë. I mbarta unë. Makinën e ngisja ngadalë, se ti e kupton, nuk kisha mbartur kurrë një peshë të tillë të gëzuar dhe cicëronjëse.

Fliste bukur.

– E njeh Sami Prezën, ti? – i thashë.

Ai qeshi dhe shikimi i tij dukej megjithmend i trëndafiltë.

– Thonë se bëri një heroizëm: shpëtoi një shok të tij megjithë udhëtarë. Thonë se këputi dy gishta.

– Po, – tha ai. – Sidoqoftë nuk bëri ndonjë heroizëm të madh. Punë e madhe! Këtë e bën kushdo.

– Mos fol kështu! – i thashë.

Ai qeshi përsëri dhe mua ky shoferi filloi të mos më pëlqejë.

– Ti shave Samiun – dhe nuk bëre mirë, – fola unë pas pak.

– Nuk e shava, – tha, – po nuk bëri kushedi se çfarë. Një ditë më pyeti për të një shok nga radioja lokale dhe nuk e di përse.

– Si s’e din? – i thashë, – Duhej ta dije…

Kishin arritur në gjysëm të udhës. Frynte një erë e lehtë. Që nga fusha vinin zërat e kooperativistëve dhe blegërimat e para. Shoferi dukej i hedhur dhe nevrik.

– Ndaloje makinën, dua të zbres! Ai më shikoi:

– Ti do të vije në hidrocentral?!

– Sidoqoftë, ndale!

– U zemërove, – tha ai. – Po makinën nuk e ndal dhe ty do të të shpie në hidrocentral pa tjetër. Si mund të të lë këtu? Tani, hajde më jep një cigare dhe mos u bëj i marrë, mos i dashur. Përse u zëmrove?

Nuk fola. U përqëndrova në studimin e peizazheve që lëkundeshin në xhamin e makinës. Më dukej sikur isha në një galeri ku një erë e pakuptueshme tundëte tabllotë.

Arritëm në hidrocentral.

– Prit! – tha ai, – të kalojnë këto lumverdhat. Pa më thuaj, do të të shpie gjëkundi? Jo? Epo lamtumirë! Unë tani do të nisem drejt e në portin e Durrësit.

Ai shkeli marshin dhe i ra borisë më kot. Me dorën tjetër afroi derën që lashë unë hapur. Befas u shtrëmbërua në fytyrë nga një dhëmbje e pakuptueshme. Atëherë e vura re: këtë dorë që ai e mbante gjithnjë në xhep e kishte të lidhur. Dhe i mungonin dy gishta… Kjo ngjau shumë shpejt. Mes nesh tani kishte një hapësirë të madhe dhe makina largohej gjithnjë.

– Mirupafshim, Sami Preza! – përshëndeta unë.

Por ai ishte shumë larg. Dhe gjithnjë i binte borisë. Kështuqë reportazhin nuk e shkrova dot. Më mbetën vetëm këto shënime që nuk i sistemova kurrë, sepse sa herë e kujtoj Sami Prezën, ndjehem i hutuar