SHARE

“…Dashuria ishte lojë e krijim i pafund. Gjithçka ishte ranishte, rërë, shtrat me çarçafë të freskët. Kur e përqafoja, ajo lartësohej vrik si trupi i një plepi e atëbotë niste një vërshim puplash të bardha e një ujëvarë kukurizmash, të cilat binin mbi kokën e mbi supet e mia e më mbulonin me bardhësi. Ndodhte që ajo shtrihej pranë meje e pafund si horizonti, derisa edhe unë bëhesha horizont e heshtje. Më mbështillte e plotë dhe e lakueshme si muzikë apo buzë të pafundme. Prania e saj ishte ripërtritje përkëdheljesh, zhurmërimesh, puthjesh. Depërtoja në ujërat e saj, gati mbytesha dhe, sa hap e mbyll sytë, ndodhesha në sipërfaqe, në kulmin e marramendjes, pezull, e më pas rrëzohesha si një gur dhe ndodhesha i ulur në cektinë si pupël. Nuk ka gjë që mund të krahasohet me përgjumjen mbi ato ujëra, pasi zgjoheshe i prekur nga mijëra shushurima gazmore e mijëra xixëllima që tërhiqeshin prapa.

Vetëm se kurrë nuk munda të futem në thelb të qenies së saj. Kurrë nuk e preka dot nyjën e pikëllimit e të vdekjes. Mbase valët nuk e kanë atë pikë të fshehtë që e bën gruan të prekshme dhe të vdekshme, atë buton të vogël elektriku në të cilin lidhet gjithçka, shtanget e pastaj shpërbëhet. Ndjeshmëria e saj, ashtu si e gjithë grave, përhapej valë-valë, po nuk ishin valë brandaqendrore, po jashtëqendrore, që përhapeshin gjithnjë e më larg, derisa preknin ndonjë yll tjetër. Ta dashuroje, ishte sikur zgjatje bashkime të dikurshme apo të fërgëlloje bashkë me yjet e largët, për të cilët as që dyshonim se ekzistojnë. Por qendra e saj… jo, nuk kishte qendër, po një zbrazëtirë që i ngjante një shtjelle e cila më thithte e më linte pa frymë.

Të shtrirë pranë njëri-tjetrit, shkëmbenim fshehtësira, pëshpërima, të qeshura. Ajo strukej, pastaj plandosej mbi kraharorin tim dhe përhapej si një bimësi zhurmëtare. Këndonte në veshin tim si një guaskë. E shtrirë në këmbët e mia, ishte e nënshtruar dhe e nëpërdukshme si një kafshë e vogël. si ujë i qetë. Ishte aq e kthjellët, sa mund t’ia lexoje të gjitha mendimet. Disa herë, netëve, lëkura e saj mbulohej me xixëllima dhe kur e përqafoja, më ngjasonte sikur përqafoja një copë nate me tatuazhe të zjarrta. Kishte nisur të bëhej edhe e zezë, edhe e hidhur. Në disa orë ulurinte, psherëtinte, dithëronte.

Ankimimet e saj zgjonin fqinjët. kur e dërgjonte erën e detit, niste të gërryente derën e shtëpisë apo të fliste në jerm sipër pullazeve. Kur dita ishte me re, ajo acarohej; atëherë thyente orendi, thoshte fjalë të ndyra, më shante e më lëshonte një shkumë të përhimtë e gjelbëroshe. Pështynte, qante, betohej e parathoshte të ardhmen. Në vartësi të hënës, të yjeve, nën ndikimin e dritës së botëve të tjera, ajo ndërronte humorin e paraqitjen, në mënyrë që më ngjante fantastike, por që ishte fatale si batica…”

“Kur u mata ta lë detin, një valë u shkëput nga të tjerat. Ishte lozonjare dhe e hajthët. Nuk ua vuri veshin thirrjeve të shoqeve, që përpiqeshin ta mbanin duke i kapur fustanin valëvitës; ajo më futi krahun e, duke kërcyer, u largua bashkë me mua. Nuk i thashë gjë, se nuk doja ta turpëroja faqe shoqeve. Më bënë shumë përshtypje vështrimet tërë mllef të më të moshuarve. Kur dolëm në breg, i thashë se jeta në qytet ishe e vështirë dhe krejt ndryshe nga ç’e mendonte ajo, që ishte e paditur e kurrë nuk ishte larguar nga deti. Më vështroi ngultas. Kishte marrë vendim dhe nuk kthehej më prapa. Përdora butësinë, ashpërsinë, ironinë. Ajo qau, vikati, më përkëdheli, më kërcënoi. Në fund i kërkova ndjesë.”