SHARE

Sa e bukur je. Më tmerron bukuria jote. Ndjej uri për ty.
Ndjej etje. Përgjunjësisht të lutem:
Fshihu, bëhu e padukshme për të gjithë, dhe lërmë vetëm mua të të shoh. E mbuluar që nga flokët e deri te thonjtë  me një vello të errët të tejdukshme, të qëndisur me psherëtimat e argjenda të hënave pranverore. Poret e tua emetojnë zanore, bashkëtingëllore gjithë epsh.

Sajohen fjalë të magjishme. Shpërthime të trëndafilta të aktit erotik. Velloja jote hapet,
shkëlqen mbi qytetin e përgjumur me baret gjysëm të ndriçuara,
në tavernat e detarëve.
Prozhektorë jeshilë ndriçojnë farmacinë e natës.
Një sferë prej qelqi rrotullohet shpejt dhe tregon peizazhe të globit. Një i dehur luhatet nën stuhinë që krijon frymëmarrja e kurmit tënd. Mos ik. Mos ik. Kaq e gjallë. Kaq e paarritshme.

Një dem prej guri kërcen nga pullazi mbi barin e thatë.
Një grua lakuriqe ngjit shkallën e drunjtë duke
mbajtur një legen me ujë të përvëluar.
Avulli ia fsheh fytyrën.
Lart në ajër një helikopter spiun bombardon objektiva të papërcaktuara.
Ki mendjen. Ty të kërkojnë. Fshihu më thellë në gjoksin tim.
Pushi i kuvertës së kuqe që na mbulon, rritet pambarim.
Me një arushë të mbardur ngjan tashmë kuverta.
Nën arushën e kuqe dashurohemi pafundësisht, tej kohës,
tej vdekjes, në bashkimin e vetmisë universale.
Oh sa e bukur që je. Bukuria jote më tremb.
Ndjej uri për ty. Ndjej etje për ty. Dhe të përgjëroj: fshihu.

Gjumë erotik pas erosit. Çarçafë mëkatarë
që varën nga krevati në dysheme. Në gjumë ndjej
shungëllimën e lumit. Ritmi i tij ngadalësohet. Trungje pemësh gjigande rrokullisen tok me të. Në degët e tyre një mijë zogj
janë mbërthyer dhe udhëtojnë me një këngë të stërgjatur
prej uji e gjethesh që ndërpritet nga yjet. Shkoj dorën time
nën qafën tënde lehtazi, duke u kujdesur që
mos të ta ndërpres këngën e zogjve në gjumin tënd. Nesër në dhjetë,
kur të hapësh penxheret dhe të vërshojë nëpër dhoma dielli
do duket në pasqyrë më qartë kafshimi në buzën tënde të poshtme dhe shtëpia do kuqëlojë e tëra, e stërpikur ngado
me pupla të arta dhe vargje të gjata të pambaruara…

Vjershat që jetova pranë kurmit tënd duke heshtur,
do më kërkojnë, në një moment, kur ti të kesh ikur, tingullin e tyre.
Por unë s’fo të kem zë që t’i flas. Se ti e kishe bërë zakon
që të ecje e zbathur nëpër kthina
e pastaj të mblidheshe në krevat
një lëmsh puplash, mëndafshi e flakësh të egra. Mbështillje duart
rreth gjunjëve, duke zgjatur sfiduese shputat
e pluhurosura ngjyrë shege.
Kështu – thoje – të më mbash mend˙
kështu të më kujtosh, me këmbët gjithë pluhur,˙ me flokët
e hedhura përmbi sy – sepse kështu shoh më thellë. Hë pra,
si mund të kem zë? Asnjëherë Poezia s’ka ecur kështu
nën hijen e mollëve bardhoshe plot me lule, të asnjë Parajse.