SHARE

Nuk dua të di si e siguron ti jetën. Dua të di: çfarë lakmon dhe a guxon të ëndërrosh për atë që zemra jote dëshiron fort?

Nuk dua të di ç´moshë ke. Dua të di: a do të rrezikoje dot të dukeshe si i marrë nga dashuria, nga ëndrrat, nga aventura për të qenë i zjarrtë?
Nuk dua të di se ç´planete ndodhen në kuadraturë me Hënën tënde. Dua të di: a ke mundur të mbërrish në qendër të trishtimit tënd dhe a të kanë forcuar tradhtitë e jetës, a je rrëgjuar dhe je mbyllur nga frika prej dhimbjeve të reja? Dua të di: a mund të jetosh dot me dhimbjen, me tënden apo timen, pa u përpjekur ta fshehësh, ta zbutësh e as ta ndalosh atë? Dua të di: a mund të provosh kulmin e gëzimit, tëndin apo timin, a mund të vallëzosh furishëm dhe ta lejosh ekstazën të depërtojë deri në majat e gishtave duarve dhe të këmbëve të tua, duke e mos i thirrur urtësisë për të qenë i kujdesshëm dhe realist, për të kujtuar kufijtë e konditës sonë njerëzore?

Nuk dua të di se sa e vërtetë është ajo çka më tregon. Dua të di: a mund ta zhgënjesh dikë tjetër për besnikërinë ndaj vetvetes, a mund ta durosh akuzën për tradhti dhe të mos e tradhtosh shpirtin tënd? Dua të di: a mund ta vëresh dot bukurinë edhe kur ajo nuk është këndshme, a mund të mos fshehësh asgjë nga jeta jote? Dua të di: a mund ta pranosh dot dështimin, tëndin apo timin, dhe me këmbë në bregun e liqenit a mund t´i bërtasësh e t´i thuash «Po!» hënës së plotë e të argjendtë?
Nuk dua të di ku jeton dhe as sa para ke. Dua të di: a ngrihesh dot për të bërë gjënë më të nevojshme, t´u japësh për të ngrënë fëmijëve të tu, pas një nate plot pikëllim e dëshpërim, kur je i shkretuar e i lënduar deri në kockë?
Nuk dua të di se kë njeh e as si ke mbërritur deri këtu. Dua të di: a do të qëndrosh dot me mua, në mes të zjarrit, pa i bërë bisht fare atij?

Nuk dua të di ku ke studiuar, si ke studiuar dhe me kë ke studiuar. Dua të di: a do të qëndrosh dot në këmbë, kur gjithçka përreth mund të shembet? Dua të di: a mund të ndjehesh mirë me vetveten dhe ç´vlerë ka për ty shoqëria me veten në çastet më të zbrazëta të jetës?

(Shënim: Menjëherë të shkon mendja se ky Oriah Ëndërruesi do të jetë ndonjë plak i vjetër indian, diku në Amerikën e Veriut, një krijues poemash diturie të brendshme, ekuilibri ndjenjash dhe pjekurie shpirtërore. Së pari, nuk është ai por është ajo. Pra, është një grua që mori emrin e sipërthënë në një ceremoni shpirtërore, për t´u identifikuar kështu me çamanët (të diturit) e Amerikës së Vjetër.

*Oriah Mountain Dreamer (Oriah Ëndërrues Mali, Ontario, 1954), kur ishte 30 vjeçe dhe vuante nga sindroma e lodhjes së ashpër kronike, pa një ëndërr ku disa plaka, të cilat ajo i quan gjyshet e ëndrrës, i thanë që, nëse donte të shërohej, duhet të ndërronte emrin e të quhej Oriah. Kësisoj, edhe pse me një lloj hezitimi, ajo mori emrin Oriah dhe qysh atëherë kështu quhet prej të gjithëve, madje edhe prej nënës së vet. Sipas saj Oriah, në hebraisht do të thotë Drita e Zotit dhe se, sipas një zakoni të lashtë çifut, ndërrimi i emrit i bëhet një të sëmuri për t´u shëruar dhe për të fituar energji të reja. Një vit më vonë, duke vazhduar të kërkonte ende kurim, ajo takon një mjeshtër çaman, i cili emrit Oriah i shtoi edhe emrin e medikamentit Mountain Dreamer).
(Zgjodhi dhe e solli në shqip Bajram Karabolli)