SHARE

Ti je për mua një krijesë e trishtë

një lule e përkohshme poezie

që bash në çastin kur e gëzoj
dhe provoj të dehem
e ndjej që ikën larg
shumë larg,
për mjerimin e shpirtit tim
mjerimi im i trishtë.

Kur të shtrëngoj çmendurisht në zemër
dhe ta thith gojën,
gjatë, papushim,
jam i trishtuar, vogëlushe,
sepse e ndjej zemrën time shumë të lodhur
duke të dashur kaq keq.

Ti ma jep gojën tënde
dhe bashkë përpiqemi me e gëzu’
dashurinë tonë që kurrë s’ka me qenë e lumtur
sepse shpirti në ne është shumë i lodhur
nga ëndrra tash t’ëndrrume.

Por jam unë, jam unë frikacaku,
dhe ti je kaq lart
saqë, kur mendoj për ty,
nuk më mbetet veçse të shkrihem prej dashurie
për atë pak gëzim që më jep,
s’di a për tekë a për mëshirë.

Bukuria jote është bukuri e trishtë
të cilën s’kisha guxu kurrë me e ëndrru’,
por, siç më ke thënë ti, është veç një ëndërr.

Kur të flas për gjërat më të ëmbla
dhe të shtrëngoj në zemrën time
dhe ti nuk mendon për mua,
ke të drejtë, vogëlushe:
unë jam i trishtë, i trishtë dhe shumë frikacak.

Dhe ja, ti je për mua
asgjë tjetër veçse një iluzion i brishtë
me sy të mëdhenj ëndrre,
që për një orë më shtrëngohet në zemër
dhe më mbush plot
me gjëra të ëmbla, plot keqardhje.

Kështu më ndodh kur i dërmuar
shtrydhem për të futur në vargjet e lehta
një hov timin të trishtë.
Një lule e përkohshme poezie
asgjë më shumë, dashuria ime.

Por ti nuk e di, vogëlushe,
dhe kurrë nuk do ta dish çka më bën të vuaj.

Do të vazhdoj, lule e vogël bionde,
që kaq shumë ke vuajtur në jetë,
me ta admiru’ fytyrën që të qan
edhe kur buzëqesh
-oh ëmbëlsia e trishtë e fytyrës tënde!
nuk do të dish kurrë, vogëlushe –
do të vazhdoj të adhuroj pranë teje
gjymtyrët e tua të vogla melodioze
që kanë ëmbëlsinë e pranverës
e janë kaq prekëse dhe aromatike
saqë unë gati sa nuk çmendem
nga mendimi se dikush tjetër ka me i dashtë
duke i mbërthyer në trupin e tij.

Do të vazhdoj me të adhuru’,
me të puth dhe me vujt,
deri kur ti t’më thuash një ditë se gjithçka
duhet të marrë fund.

Dhe atëherë ti nuk do të jesh më larg
dhe nuk do ta ndjej më të lodhur zemrën,
por do të çirrem nga dhimbja
dhe kam me puthë në ëndërr
dhe kam me shtrëngu’ në gjoks
iluzionin e zhdukur.

Dhe do të shkruaj për ty,
për kujtimin tënd zemërthyes
pak vargje vajtuese
që ti nuk ke me i lexu’ kurrë.

Por mua kanë me më qenë mizore
të gozhduara në zemër
përgjithmonë.

Cesare Pavese

Përktheu: Orjela Stafasani