SHARE

DO TË MË KUJTOSH

Unë do shkruaj një libër me vjersha
Dhe ti do ta lexosh si relike
Dhe duke qëruar patate të ardhura nga vjeshta
Gishtin do presësh me thikë.

Duke e vënë gishtin në gojë
Mua do më kujtosh në kuzhinë
Dhe do të thuash para dollapit të lyer me bojë
“Për pak e harrova ditëzinë!”

 

Pa Thirrje

Tani do shkruaj për vete
Pa thirrje. Veç përshpëritje
E dini ku vete?
Tek mjeku në pritje

Një fashë në shpirt të më lidhë
Atje ku më tepër më digjet
Dhe mbase më jep një këshillë
Si dhimbja e hidhur të hiqet

Do shkruaj për vete i qetë
Pa thirrje si britmat në rrugë
Dhe mjeku të vërë dietë
Në ç’orë të pi, të ha bukë

Dhe ka mundësi që vetëm të lutem
Si një fëshfërimë e pabujë:
“Ah, plagët më djegin e s’mundem,
Më sillni pak bukë e pak ujë!…”

 

Kryqi Në Shpinë

Ka patur njerëz nëpër botë,
Që bartnin shpinës kryq të drunjtë,
Në vapë e shi e tym të ftohtë
Dhe ndiqnin udhën urtë e butë.

Çudi, si merrnin udhëtime
Me kryq të madh sa lodhet guri !…
Unë udhës s’mbaj as qimen time
Dhe jo pastaj një kryq prej druri.

 

Po Ti Nuk Je

Nuk je kurrkund. Kjo ditë e nxehtë e gjatë
Mbuloi me pluhur rrugën gjer në fund.
Vështroj në zheg në pluhurin e thatë,
Po ti nuk je kurrkund.

Dhe me gishtrinj mbuloj fytyrën time,
pastaj këmishën e rënduar shkund,
Nga pluhuri përdhe rrëzohen thërrime,
po ti nuk je kurrkund.

Jam gati të kërkoj çdo kokër pluhuri
Dhe në kërkim si arkeolog të humb,
Veç të të gjej, e humbura qëkuri,
Po ti nuk je kurrkund.

[ Dritëro Agolli ]