SHARE

“Sa më pak persona ta dinë që je i lumtur, aq më shumë zgjat lumturia!”

“Ti u vonove shumë vjet, por unë prapë s’të zemërohem.”

“Dhe nuk ka asgjë më të tmerrshme se ëndrrat e thyera. Ato i gjejmë përgjatë gjithë rrugës, duke na gjakosur jo këmbët me të cilat i shkelim, por zemrën me të cilën i deshëm.”

“O Zot, sa e thjeshtë paskësh qenë ajo që dukej e pamundur; të shkulja nga vetja gjithë atë hidhërim!”

“Ishte tepër e vështirë të futeshe brenda zemrës së saj. Ishte plot mure të larta akulli dhe e rrethuar me mosbesim. Por nëse arrije të futeshe, nuk dilje kurrë më prej aty…”

“E marrë, si gruaja në orën e dashurisë.”

“E prita. Unë gjithmonë i ulur, gjithmonë në ecje ajo. Por kurrë nuk u takuam!”

“A nuk je lodhur? Se po vrapon orë të tëra në mendjen time…”

“Ra si yll po su shua”

Vështroi princesha krenare,
Në ç’do kullë e ç’do kamare,
Si të fundit roje ranë,
Ç’do pëllëmbe me gjak e lanë.
Dhe e vetme ajo mbeti,
Përmbi kullë porsi deti,
Që i hedh dallgët në rërë,
Turqit u versulën të tërë,
Që ta zenë yllin të gjallë,
Po a zihet ylli vallë?
Ja Argjiroja e shpejtë,
Tok me foshnjezën e vet,
U vërtit si zog në erë,
Nga kalaja në humnerë.
Shkëmb më shkëmb seç u copëtua,
Ra si ylli po su shua,
Dhe kujtoi ky shkëmb i bardhë,
Se fëmija saj mbet gjallë,
Dhe që foshnjen ta mekojë,
Qumësht zuri të pikojë.

“Vallja shqiptare”

Tri here opinga rrahu dheun
Sikur kërkoi leje prej tij,
Pastaj shamia palët ndehu
Me qetësi dhe madhështi.

Kështu midis qiellit edhe botës
Vallja u lind, vallja u shpall,
Këmba sinjale i çon tokës
Dhe dora qiellit i jep lajm.

Dhe vallja rrokulliset tutje
Në kohëra hedhur si hobe,
Prilli përsipër i hedh lule,
Dhjetori borën shkund atje.

Valle shqiptare, shenja n’erë,
Ylbere tirqesh tej-tëhu,
Kush ju kërceu ju njëherë
Dhe këmbët rob s’i mbenë te ju.

Kush ra midis vorbullës suaj
Dhe s’u përzhit, dhe s’u përflak,
Ju bubullima me opinga,
Që nëpër shekuj bridhni varg.

– Ismail Kadare