SHARE

Dielli lindi sërish, rrezet e tij depërtuan në dhomën e Viganit që ai vet parapëlqente ta quante shpellë. Sytë i hapi ngadalë si me përtesë, sikur do donte që ai çast sekondësh të zgjaste me dekada dhe ta shihte veten në një periudhë tjetër , me flokët e thinjura në të dy anët e ballit, me këmbët e holla të mbushura me njolla, me duart plotë rrudha e me lëkurën të varur nga kockat. Ndoshta edhe duke lënguar në shtrat nga ndonjë sëmundje e eshtrave, ndonjë Parkinson ose Alzheimer. Vetëm e vetëm që kur ti hapë sytë të mos shoh trupin e tij të njomë, lëkurën e lëmuar të duarve, këmbët me plot qime burrërore dhe mospranimi i asnjë zegleje dhimbjeje në organizmin e tij fizik.

Por fakteqësisht ai hap sytë dhe po kjo ndodhë, sheh orën e tij në mur që tregonte orën tetë, sheh pirgun e tij me rroba në një karrige afër derës, sheh dollapin e tij të pajisur me dy pasqyra përpara dhe kundron çdo detaj të dhomës. Shtërngon dhëmbët, fëlçitë fillojnë t’i dhembin, qerpikët nuk i lëviz dhe loti i bie në faqe. Bie një, dy, tre e një ujvarë lotësh pushtojne sytë e tij sepse e kupton që ende është në po atë epokë, atë vit, atë gjendje. Dita e tremijë e dyqind e tetëdhjetë e pestë qysh nga filloi përpjekja e arratisjes, e udhëtimit në kohë, e ëndrrës për t’u ndjerë i lirë nga ky cikël i errët. Shtynë trupin përpara për tu ngritur, dështon tentativa e parë dhe bie butë në jastëkun e tij të ngrohtë nga gjumi që kishte bërë.

Provon herën e dytë, dështon sërish dhe buzëqesh, disi gjen kënaqsi saherë dështon dhe dëshiron që kurrë krahët e tij të mbështetur për shtrati mos t’i japin aq fuqi sa për ta parë vetën të ulur mes shtratit por sërish zhgënjehet pasi sheh reflektimin e vetvetes në pasqyrat përballë tij. Tashmë ishte zgjuar, mbathi shapkat dhe hapi derën që lëshoi një zhurmë ndryshku e cila nuk bën përshtypje më tek Vigani, ishte përsëritur me mijëra herë. Hyn në banjo, mendon nëse do ta bëjë një dush por i bie pishman dhe lëshon rubinetin për t’i larë sytë. Uji del me shpejtësi athua dikush ishte duke e ndjekur apo ky ishte duke e ndjekur dikë. Zhurma shurdhuese e ujit ishte e dyta gjë në mëngjes që i jepte kënaqësi, e fuste në gjendje kundrimi të thellë ku pothuajse Vigani nuk ishte më aty, trupi nuk i lëvizte e as sytë por vetëm mendja se ku i fluturonte me atë shpejtësi pothuajse sikur shpejtësia e ujit pak më parë apo më e shpejtë, kush e di?!

Dhe këtë kundrim të thellë apo meditim apo si do që ta quani nuk do të guxonte ta bënte më gjatë gjithë ditës. Arsyeja? Do të zbulohej kush ishte në të vërtetë, do t’ia shihnin sytë e përgjakur, veshët me maje apo fytyrën e goblinit. Do t’i parashikonin veprimet e tij gjakatare e djallëzore, tmerrin që do lëshonte mbi të tjerët, errësirën që do ta mbulonte rruzullin. Kështu Vigani ndalon, pastron fytyrën e dhëmbët e thepisur dhe bën shndërrimin.
Askush nuk ma merr mendja që do të dëshironte që trupi i tij i ri të zëvendsohet me një trup të kalbët nga shtrati, por kjo ishte dëshira e flaktë e Viganit, vetëm që të mos largohej nga shtrati, nga dhoma, nga shpella. Vetëm aty mund të kënaqej me thonjët e pazakontë, veshët me maje, duart e buta por me gishta të çuditshëm e me përplotë të meta tjera. Vetëm aty do të ndjehej vetvetja, bisha e tmerrshme.

Por nga frika që do mund t’ia shkatërrojnë atë shpellë, të vetmin thesar të tij, ai kthehet në dhomë, merr disa rroba ne dollap, vishet dhe vë maskën, përfundon shndërrimin dhe niset shkallëve poshtë, vizaton një buzëqeshje në fytyrë dhe me vete thotë ndoshta nesër, shpresoj!
Ndihen zhurma të qeshurash sapo zbret poshtë dhe takon të tjerët.
Mirëmëngjesi njerëz të mirë, çfarë ditë e bukur sot! – buzëqesh vesh më vesh Vigani.

 

Shefket Bujari