SHARE

Në një libër të Milan Kunderës që po lexoja këtë mëngjes shkruhej: “Në algjebrën e dashurisë një fëmijë është simbol i shumës magjike të dy qenieve.”

E tash ai fëmijë është tridhjetë e nëntë vjeç; ajo vuan nga një kancer që na thanë se është i pashërueshëm

dhe do të jetë vdekjeprurës. Ke qenë e martuar për tridhjetë vite me një burrë tjetër, ndërsa unë i martuar me tri gra,

dhe me gjashtë syresh kam jetuar,
por me to s’lidha kurorë -katastrofë, po ja që kështu është, e marrë fund dhe e pandryshueshme. Jemi plakur. Ti je

gjashtëdhjetë e nëntë vjeç ndërsa unë shtatëdhjetë. Do të ish nostalgji marrëzore të pohoja se mund të shquaja tek ty apo ti tek mua, tiparet e rinisë

sonë të dashur. E megjithatë është fakt. Veçanërisht zëri yt më kthen pas në kohë. Ne jemi këtu ngase bija jonë, ajo që ne ngjizëm

një mbrëmje të bukur prilli në Çikago kohë më parë, është tragjikisht e brishtë. Po takohemi në agoni, në dëshpërimin e heshtur.

Po takohemi pas shumë vitesh ndarjeje
dhe një shpërfilljeje disi të dhembshur. Por është e vërtetë, e vërtetë, ky fëmijë që është një grua e pjekur, e vuajtur

me fëmijët e vet, është ende simbol i asaj shume magjike që ne ishim, dhe në këtë fatkeqësi, pa fjalë a prekje a vështrime

tinëzake, tek ti mbështetem, dhe e di
që më pranon pa fjalë a prekje a vështrime tinëzake. Kaq vonë, kjo qe kriza e jetëve tona.

Përktheu Beti Njuma