Paragrafe nga Libri

Ballina Paragrafe nga Libri

Tre tipat e lexuesve sipas Hermann Hesse

1-Lexuesi që e përjeton librin thjesht si përmbajtje

Osho për dashurinë…

Ju do të habiteni kur të mësoni se fjala angleze love, dashuria, rrjedh nga fjala sanskripte “lobha”, dmth “lakmi”.

Bruno Ferero – “Kur Zoti krijoi nënën”

Një herë e një kohë, Zoti i mirë kishte vendosur të krijonte… nënën. Kishte gjashtë ditë që punonte pa reshtur, kur ja aty, u shfaq një engjëll që i tha Krijuesit: “Kjo punë po të bën të humbasësh shumë kohë, e?”

Dostoevsky: “Çfarë të bëjë romancieri me njerëzit e zakonshëm?”

“Ka njerëz, për të cilët vështirë është të thuash ndonjë gjë të tillë, që t’i përfaqësojë njëherazi dhe tërësisht në pamjet e tyre më tipike dhe karakteristike. Këta janë ata njërëz, të cilët zakonisht i quajnë njerëz të “rëndomtë”, “shumica” dhe të cilët, vërtetë përbëjnë shumicën e madhe të çdo shoqërie.

Nietzsche: “Ne imoralistët, kundër kemi torollakët dhe pamjen e jashtme”

“Ne imoralistët! Kjo botë,që na përket neve, në të cilën ne kemi pse të trembemi dhe të dashurojmë, kjo botë gati e padukshme, e pakapshme me rregulla të holla, bindje të holla, një botë e “pothuajse” nga çdo pikëpamje, e vrazhdë, tinëzare, të mprehtë, të butë: po, ajo është e mbrojtur mirë nga shikues të pagdhendur dhe nga kureshtja besimplotë!

Fragment nga “Dashuria në kohën e Kolerës”, Gabriel Garcia Marquez

“Pas mesit të natës muzika pushoi, rrëmuja e pasagjerëve u davarit dhe u shpërbë në pëshpërima të përgjumura, ndërsa të dy zemrat mbetën vetëm në taracën e mugët, duke jetuar nën ritmin e gulcimeve të anijes.

Një rrëfim i drithërues për tradhëtinë nga Guy De Maupassant

“E doja çmendurisht. Përse dashurojmë? A nuk është e çuditshme që për dikë, të ekzistojë në botë një qenie e vetme, një mendim i vetëm, një dëshirë e vetme, një emër i vetëm? Një emër që çel nga buzët, që vërshon si uji i një burimi, që ngjitet nga thellësitë e shpirtit dhe përsëritet pa reshtur, kudo, si një lutje. Nuk do të tregoj këtu historinë tonë. Dashuria ka vetëm një histori, që ripërtërihet ngaherë.

Kuazimodo dhe Esmeralda – fragment nga “Katedralja e Parisit”, Victor Hygo

“Të nesërmen në mëngjes, kur u zgjua, ajo e kuptoi që kishte fjetur dhe kjo gjë e çuditi. Esmeralda kishte kohë që nuk flinte. Një rreze gazmore e diellit, që po lindte, hyri nga dritarja dhe i ra asaj në fytyrë. Njëherësh me diellin, në dritare u duk edhe diçka tjetër, që i kalli frikën: fytyra e fatziut Kuazimodo. Padashur ajo i mbylli sytë përsëri. Por më kot.

Pjesa nga kryevepra “Princesha”, një libër që duhet lexuar patjetër

“Kishte rënë muzgu. Disku i zjarrtë i diellit po zhytej dalëngadalë në horizont. Për besimtarët muslimanë kishte ardhur koha për lutjen e katërt të ditës.

Pjesë e shkëputur nga “Xha Gorio”, Honore de Balzac

– Asnjë nga bijat nuk do të vijë! – tha Rastinjaku. – Do t’u shkruaj nga një pusullë të dyjave.

MË TË POPULLARIZUARAT

MË TË LEXUARAT

Arthur Schopenhauer, “Këshilla për jetën”

“Njeriu i pasur së jashtmi, por mjeran përbrenda, përpiqet më kot të zëvendësoj mjerimin e brendshëm me pasuritë e tij. Në këtë mënyrë, varfëria...

TE VARRI I LIRISE