Shkrime Autoriale

Ballina Shkrime Autoriale

Tolstoy: “Njeriu që nuk e shfaq dashurinë në të tashmen nuk ka dashuri”

“Në emër të cilës dashuria duhet të veprojë dhe si duhet të veproj? Cilën dashuri duhet të sakrifikoj për tjetrën? Kë duhet të dua më shumë dhe kujt duhet t’i bëj më mirë – gruas time apo fëmijëve të mi – gruas dhe femijëve apo shokëve? Si mundem t’i shërbej vendit pa i bërë keq dashurisë për gruan, fëmijën dhe shokët?

Feja si ideologji!

Shkruan: Gilman Bakalli

Në një pikë bashkohen përfaqësuesit e politikës me ato të institucioneve fetare: fetë nuk janë ideologji. Të dyja palët mendojnë se kush i ideologjizon fetë, po abuzon me to. Në fakt, fetë janë ideologji. Të gjitha. Pa përjashtim.

Mezi prita të vij…

… ka dicka në pamjen tënde sot, ka dicka në heshtjen tënde që flet e ulëret, ka zhurmë e një ndjesi lëshon në ajër!

Sartre: “Çfarë bën dhe çfarë mendon gruaja në takimin e parë”

“Ja për shembull një grua, e cila ka shkuar në një takim të parë.

Ajo i njeh fort mirë synimet që ushqen ndaj saj burri që po flet.

Mençuria e turmave

Crowd of people walking on city

A janë turmat më të mençura se individi? Provat më të fundit se çfarë mund t’i bëjë më të mençur grupet e njerëzve – por që mund t’i çojnë edhe në rrugë krejt të gabuara…

Ditar/7 Prill

Më rastis shpesh në parkun ku bëjë ecejake të ulëm në ndonjë qoshe dhe t’i shikoj njerëzit, teksa ecin, me një si krenari të harlisur. Mundohem ta kuptoj nga ecja, se çfarë ka në kokat e tyre. Këta që ecin me revan, me duket se ende se kanë kuptuar, apo se paku se kanë ndjerë ende në palcë, atë gjënë që ta ngjeth mishin: tmerrin nga vdekja, nga mosqenia. Këta që ecin më ngadalë, më duken hallexhinj, që, jetën duhet ta kenë marr tepër seriozisht. Por në park shoh, në të rrallë, edhe ca tipa që janë ndalur, të mbështetur në ndonjë pemë, apo të ulur në barin e blertë. Gjithnjë kam ndjerë simpati për ta. Ashtu të ndalur, me shikim të përhumbur diku në horizont, më janë dukur si mendimtar.

Mbase këto janë vetëm hamëndësime. Epo mirë: a nuk është gjithçka hamendje?! Bile nganjëherë se kuptoj as se pse ecin njerëzit. Po ta mendosh: toka është një thërrmijëz në gjithësi, nuk mbahet askund, e ne as që ia kemi idenë gjithë kësaj. Dhe sikur kjo të mos mjaftonte, ne, ende kemi vullnet për të ecur. Sikur njeriu shkuaka diku!

Pastaj mu ndërmend Parmenidi. Qenia është, jo qenia nuk është, thoshte dikur eliasi nga anktikiteti. Kjo thënie disi më ka shëruar gjithmonë nga këto hamëndësimet e mia metafizike. Pra nëse qenia është, e jo qenia nuk është, atëherë, gjithçka ka qenë gjithmonë dhe, do të jetë, po ashtu gjithmonë. Asgjë nuk është krijuar e si rrjedhojë asgjë as nuk do të mbarojë një ditë. Kjo botë, që nuk na flet, ka qenë gjithmonë dhe do të jetë gjithmonë. Me gjasë kjo është krejt çka mund të jetë.

Po them me gjasë, se a nuk është gjithçka në këtë jetë një gjasë. Vet jeta është një gjasë!.
Mu kujtua Hans Kastorpi i Toman Manit tek “Mali Magjik”, i cili nga këto hamëndësime kishte përfunduar në shtrat. Nuk është se unë jam më mirë. Ama po ta mendosh se toka nuk mbahet askund, shtrati është gjëja më e pakët këtu. E po të guxoj t’i shkoj njeriu deri në fund kësaj, çmenduria do të ishte gjëja më e natyrshme.

02:24

Kjo shkon për secilën femër që veten e ka humbur veten pas një djali narcizoid!

Nga Riley Cooper

A keni qenë ndonjëherë e dashuruar aq thellësisht, aq naivisht, aq çmendurisht sa që keni menduar se e keni gjetur “personin e përhershëm”? A e keni dashuruar ndonjëherë dikë me aq pasion sa që keni menduar se kurrë asnjëherë tjetër s’do të dashuroni në atë mënyrë?

Kur jam vetëm…

Njësoj si ti, përpiqem të bëj më të mirën edhe pse e mira ime nuk është gjithmonë mjaftueshëm. Njësoj si unë, edhe ti ke ditët kur mendon se nuk përket askund, se jeta ka një dinamikë tjetër për ty e ti je në të kundërtën e saj.

Nuk kam frikë të qaj!

Lotëve nuk i druhem më, nuk është turp të ndjesh. Kam frikë vetëm prej gjërave të vogla që lehtësisht flladi i rrëmben, momenteve që shuhen, kujtimeve që zhduken, njerëzve që ikin!

Ajo është një perëndeshë…

 

Ajo është një perëndeshë sepse ajo e di ku qëndron dhe megjithatë nuk frikësohet të eksplorojë

MË TË POPULLARIZUARAT

MË TË LEXUARAT

Sepse fjala ka tingull, melodi!

  Shpesh mendoj pa pasur ndonjë arsye të veçantë ,të analizoj një ngjarje ose bisedë të zhvilluar.Thellohem në brendësi të kuptoj më tepër,sa më shumë...

Kahlil Gibran