Shkrime Autoriale

Ballina Shkrime Autoriale

Franz Kafka – Hiq dorë

Ishte mëngjes herët, rrugët qenë të pastruara e të zbrazura.

Fouche mbi revolucionin popullor!

Joseph Fouche (21 maj, 1759 – 25 dhjetor, 1820) ka qenë burrështetas francez dhe “ministër i policisë” në kohën e Napoleonit.

Ditar / 21 qershor

Vajza e Furrës.

Nietzsche dhe ‘përmbysja’ e dashurisë platonike!

Shkruan: Arian Musa

Vetëflijimi, shtyllën kryesore e ka “dashurinë” si dashuri e pastër platonike – aty ku përfundon çdo interes personal. Dashuria platonike dhe altruizmi lidhen shumë ngushtë me njëra tjetrën, me një fjalë, sapo e ke rrënuar njërën me të rrënohet edhe tjetra! Ndoshta një vëzhgim më i përafërt i dashurisë, duke e zhveshur nga gjithë ato stoli zbukuruese që bëhen nga dëshira për tu mashtruar, do ta cyt natyrën e brendshme të kësaj ndjenje?

Rryma e re artistike, një kolerë që po sëmurë gjithë shoqërinë

Shkrimtar, politikan, mësues, prind, shok, mik dhe dashamirës i vërtetë është ai që pranon pa ia kthyer shpinën kritikave që shoqëria njerëzore ia bën atij për të zhdukur veset dhe zakonet e këqija që e kanë pushtuar.

Kafka, Ironia dhe Diktatura

Recension mbi veprën “Metamorfoza” te Franz Kafka

Zemra, burim dashurie apo një gropë ujëmbledhëse?

Të gjithë personat e dashuruar e përsërisin shpesh shprehjen “të dua me zemër”, por çfarë do të thotë kjo?

Ditar / 12 qershor

Xhaxhai më vdiq. Të gjithë të afërmit qanin, ndoshta mendonin se me të qarë po e nderonin.

“Sophia”, revista më e re filozofiko-letrare

Revista “Sophia” shumë shpejt do të jetë në të gjitha qendrat në kryeqytet, përfshirë fakultetet, bibliotekat, shkollat e mesme si dhe nëpër kafiteritë e kryeqytetit që kanë si aktivitet edhe librin
Në praninë e shumë studentëve, profesorëve dhe dashamirëve të librit, të hënën, në hapësirat e bibliotekës “Hivzi Sylejmani”, është promovuar revista më e re filozofiko-letrare “Sophia”.

Lotët mbi violinë

Lola, një vajzë shumë e zgjuar që rridhte nga një familje e pasur, sapo kishte mbaruar shkollën për ditën e hënë dhe po kthehej në shtëpi. Shumicën e kohës e kalonte duke praktikuar një sërë melodish të ndryshme me anë të një violine të cilën ia kishte dhuruar gjyshi i saj para se të ndërronte jetë. Ajo e donte shumë dhe më e çuditëshmja ishte se sa herë që i kujtohej ai, nuk qante, por fillonte t’i binte violinës, telat e të cilës lëshonin një melodi vajtuese dhe notat gati sa të ktheheshin në lotë.

MË TË POPULLARIZUARAT

MË TË LEXUARAT

Disa Poezi nga Paul Éluard

- AJO PËRKULET MBI MUA Ajo përkulet mbi mua Me zemrën e pastërvitur, Që të shohë nëse e dua Dhe humb plot besim në ëndrra. Dhe nën retë e...

Michel Foucault

Sylvia Plath