Nena

Ka filluar te plaket nena.
Fytyra e saj po mbulohet me rrudha.
Po mbulohet me nje pleqeri te bukur.
Ç’eshte keshtu kjo rrjete qe hedh koha mbi nenen time?

Dhe duart qe me mbanin mua, tani jane renduar,
Po s’ka gje.
Nga shpirti i saj zgjaten duar te tjera,
Qe me mbajne pezull.

Ecen ngadale neper dhome.
Nganjehere me pyet per librat qe po shkruaj,
Por s’me ka pyetur kurre,
Pse s’kam shkruar gje per te.

Se nena di:
Fjalen e pare ne kete bote ia kam thene asaj,
Dhe fjalen e fundit ne kete bote asaj do t’ia them.

 

Lirikë intime

Eja, mbështetemi te pema,
Në vetminë e saj prej druri.
Te stoli të ulemi, eja,
Në vetminë e tij prej guri.

Nën të njëjtin yll jemi ndeshur,
A mund të rrimë pra të ndarë,
Si stoli me trungun e heshtur,
Mbjellë shumë vite më parë?

Në flakë vetëtime pashë,
Ovalen dridhëse të buzëve.
Dhe si një magji poshtë saj,
Gjithçka që në jetë më duhej.

Pastaj gjëmimin, unë ndjeva,
Rininë tënde të përkulej.
Në çast u hepova si dega,
Dhe gjeta gjithçka që më duhej.

Frederik Rreshpja

PËRGJIGJU

Ju lutemi shkruani komentin tuaj!
Ju lutem shkruani emrin tuaj këtu